Notlar

25.4.24 7 Sorrento 04.00’da erkenden uyanış, uçakla Napoli rahat, trenle ise zor bulunuyor Sorrento istikameti, karşıya yanaşan tren mi acaba bizimki düşünceleriyle garantiye alma sorusuna cevabı net oluyor görevlilerin: “Sorrentoo!  Sorrentoo!” O tren ki üzerinde çok kişinin resmi çizilmiş. Belki hiçbirini bilmiyorum ama birisi çok belirgin: Napoli’nin kralı Maradona. Yağmurla çıkıyoruz yola. Kocaman limonlar ve küçük mandalinalar ağaçlarda asılı, küçük evlerin trene bakan büyük, yeşil pencereleri açılmış, ev veya otel sakinleri yağmuru ve trenin geçişini izliyor. Pompei’ye kadar soru işaretleri ile eski trende yavaş, duraklamalı ama keyifli bir yolculuk yapıyoruz. Bulutlar çökmüş Vezüv’ün üstüne. İstikametimizi bulmamıza yarayan da Vesuviana hattı idi. Serie B takımı Juve Stabia’nın sarı lacivert bayrakları Via Nocera durağından önce bizi karşılıyor, evlerin balkonları ve sokaklar sarı lacivert bayrak ve flamalarla süslenmiş. Bir Limanı (Porto Salvo) geride bırakıyoruz. Bu kez da...

07.09.2021 / Boston     Boston’da 07.38’de karışık duygular içinde uyandım. Ritüeller önemli bir yer tutar hayatımda. Hatta bu ritüelleri uygulamada abartıya kaçtığıma ve takıntılarım olduğuna da inanırım. “Obsesif kompulsif bozukluk” adı verilen hastalıktan muzdarip miyim, değil miyim henüz çözemedim. Belki çözmek için daha fazla zamana ihtiyacım vardır, tıpkı her şey için daha fazla zamana ihtiyacım olduğu gibi.              Herhangi bir otele giriş yaptıktan sonra odaya girdiğim ilk yarım saatte daima uyguladığım bir yerleşim planım olur. Kirlenmiş iç çamaşırlarımı ve çoraplarımı valizin en alt kısmına yerleştirebilmek için spor ayakkabımı poşetinden çıkarıp bir kenara koyarım. Yanımda getirdiğim, bir başka otelden aldığım otel terliğini giyerim. Diş fırçası, diş macunu, tıraş bıçağı ve tıraş köpüğümün olduğu mini çantamı alır ve banyoya giderim. Yemek yemeye çıkacaksam bile ağzımın içinde yer aldığına inandığım kötü tadı atmak için kesinl...

3.5.25 / Singapur Singapur’da İngiliz ve Amerikan etkilerini hissederek sakin ve yalnız bir yürüyüşe çıktım oldukça sıcak bir günde. Yanıma kendimi almıştım, birazcık da müzik vardı ilk ilerleyişimde. Thaid Me Up” adlı Tayland yemekleri servis eden bir mekan gözüme takıldı. Onun hemen yanında “Barrells” adlı birahane de hoşuma gitti. Sanırım dönüşte burada oturup bira içeceğim. Ağaçların uzun ve yumuşak yapraklarına dokunduğumda bizim oradan daha rahatlatıcı dokuya sahip olduklarını hissettim bu koyu yeşil yaprakların. Bu türden çiçek, yaprak, ağaç insanın alerjisini azdırmadığı gibi alerjisini ortadan bile kaldırır diye düşündüm. Kocaman binaların arasında bozulmamış tertemiz caddeler hem de çimenler, ağaçlar, bitkiler ve kuş cıvıltıları arasında kimsenin kimseyi rahatsız etmediği rahat ve güvenli bir yolculuktu benimkisi. Güzel kokular yayan insanlar, köpeğini gezdiren kadınlar, çocuğunu çeşitli kurslardan aldıklarını düşündüğüm anneler telaştan çok ama çok uzakta neler yapıyorlardı ...